Waarom heeft de gehele maatschappij last van de loonstijgingen aan de top, zoals benoemd is (niet beargumenteerd) door Xander van Uffelen op http://www.topsalaris.nl)?

Voor de direct betrokken stakeholders maakt een hoge beloning niet zoveel uit. De ‘blue collar’ medewerker zal jaloers zijn en heeft wat over te praten in het koffiekwartiertje. Tegelijker tijd ziet hij/zij dat de ‘sky the limit’ is dus wellicht een aanzet tot harder werken, meer opleiding, promotie enz. om een hoger niveau te bereiken met een hogere beloning en een ‘white collar’.

Neem bijvoorbeeld de klant als stakeholder. Op http://www.replytoall.nl (artikel: Openbaarheid beloningen topbestuurders leidt tot afgunst) melde een lezer van reply to all; (in de casus Numico); ’zie hier de productprijs kan dus omlaag met totaal 80 miljoen verdeelt over alle verkochte goederen’. Mijn antwoord was; geef de € 80 miljoen (de hele beloning van Jan Bennink), in de vorm van product korting terug aan de klanten. Numico produceert ongeveer 2,2 miljard producten per jaar, dat levert in de afgelopen 5 jaar (Bennink’s periode) ruim 10 miljard producten op. Tien miljard gedeeld door 80 miljoen beloning, levert een product voordeel van € 0,003 (1/3 cent) voor elke klant op’. Daar schieten we niet veel mee op.

De discussie over topinkomens wordt ‘gekaapt’ door lieden die hier persoonlijk voordeel mee willen behalen. Zoals bijvoorbeeld in de Volkskrant; ‘Laat PvdA’er Paul Tang meteen aan de slag gaan met zijn voorstel om de topinkomens fiscaal aan te pakken’, zegt Jongerius, voorzitter van de vakcentrale FNV. De aanpak van topinkomens is een goed onderwerp, uit alle peilingen blijkt dat dit leeft.’.

Ja ‘het leeft’ als retorische munitie. Zo’n 100 miljoen voor één bestuurder is altijd een schot hagel in de maatschappij, maar zij raakt er niets mee. Wat de klanten van de FNV willen is niet helemaal duidelijk. Wat de FNV zelf wil wel; werkgelegenheid als een rode draad door het FNV-beleid, zoveel mogelijk mensen aan het arbeidsproces laten deelnemen, een betere balans tussen werk en privé. En zo nog een paar arbeidsgerelateerde zaken. Zolang de hoge topinkomens niet leiden tot minder kansen voor de werknemers is dit geen FNV thema. En de Numico case heeft bewezen, ‘haal en betaal’ een goede topman en de werkgelegenheid is zeker en het aantal banen neemt toe. Maar als zo vaak zijn de eisen van de kapers niet noodzakelijk de wensen van de onderliggende organisatie en haar leden.

De Raad van Commissarissen moet haar verantwoordelijkheid nemen t.a.v. de honorering van bestuurders. En dat is en blijft een afweging van het aantrekken van schaars talent en de daarbij passende beloningsstructuur. Op de Nyenrode Commissarissencyclus, die ondergetekende in 2007 heeft gevolgd, wordt de beloning van bestuurders uitvoerig besproken en worden de commissarissen in spé aangezet tot het vertegenwoordigen van de belangrijke stakeholders en niet alleen de aandeelhouders.

De discussie over topinkomens komt nog wel een paar keer voorbij in het komende decennium. Net zoals andere arbeidsgerelateerde thema’s zoals; de Balkenende norm (60.000 vermeldingen in Google vs ‘hoge topinkomen’ 30.000), versoepeling ontslagrecht, arbeidsmarktparticipatie, glazen plafond etc.

Nu maar eens kijken welke kapers er nu weer opstaan.

Door Christian ter Maat MCC, MMC, CMC; Directeur Carevolution; organisatie-, management- en communicatieadvies.

Zie artikel: http://www.replytoall.nl/corporate-communicatie/openbaarheid-beloningen-topbestuurders-leidt-tot-afgunst/

De Raad van Commissarissen bepaalt de honorering van de leden van de Raad van Bestuur, stel de prestatieafhankelijke beloning vast en het optiebeleid en de toekenning van opties en aandelen. De afweging die zij moeten maken is het belonen van schaars talent en hoe dit talent optimaal te laten presenteren door prestatie afhankelijke beloningen. Naarmate de schaarste groter, zal men een beter remuneratiepakket moeten samenstellen. Welnu de RvC heeft altijd een keuze. Minder getalenteerd, lagere remuneratie en kans op minder goede resultaten voor de onderneming en haar stakeholders; aandeelhouders, klanten, medewerkers, leveranciers, werkgelegenheid etc. Deze afweging zal niet altijd leiden tot het aantrekken van het allerhoogste talent, c.q beloning. Recent is er ook nog gesproken over het toekennen van aandelen aan commissarissen. Dit toekennen heeft voor- en nadelen. Goed toezicht vereist een onafhankelijke houding van de commissaris. Het toekennen van aandelen kan de onafhankelijkheid aantasten. De Nederlandse <span class=”taalen”>Corporate Governance</span> Code is hier duidelijk. Aan een commissaris mogen geen aandelen en/of rechten op aandelen bij wijze van bezoldiging worden toegekend.

Terug naar de prestaties van het talent. Bijna iedereen, behalve de oud-bestuursvoorzitter Van der Wielen, is het er mee eens dat Bennink, Numico uit de problemen heeft gehaald en voor de hoofdprijs heeft verkocht aan Danone, waardoor het bedrijf twee keer zo veel waard is geworden. Hier hebben de aandeelhouders en de werknemers (behoud van baan en banengroei) en anderen van geprofiteerd. Het talent heeft hier waarde toegevoegd. De vraag is nu heeft de totale beloning van Bennink voldoende waarde toegevoegd en had een minder talentvolle bestuurder met een lagere beloning niet dezelfde of wellicht betere resultaten kunnen realiseren?

Op Reply to All heb ik een artikel gepubliceerd, getiteld; ‘Openbaarheid beloningen topbestuurders leidt tot afgunst.’. Hier kunt u lezen hoe de samenleving mee profiteert van topbeloningen.

Door Christian ter Maat MCC, MMC; Directeur Carevolution; organisatie-, management- en reputatieadvies Zie artikel: http://www.replytoall.nl/corporate-communicatie/openbaarheid-beloningen-topbestuurders-leidt-tot-afgunst/

Toploon weer verder gestegen.

Waar ligt de grens?

Door Christian ter Maat MCC, MMC; Directeur Carevolution organisatie-, management- en reputatieadvies.

Zie Reply to All artikel: http://www.replytoall.nl/corporate-communicatie/openbaarheid-beloningen-topbestuurders-leidt-tot-afgunst/

Sommige kwesties zijn moeilijk uit te leggen aan de ‘key audiences’ en mijn advies in deze zou zijn; pas de beloning aan naar ‘redelijke’ niveaus of een communicatieadvies van ‘Do nothing’ Een illustratie van een bekende case heb ik hier bijgevoegd.

In the late 1950s, the Ford Motor Company hired P.R. trail-blazer Ben Sonnenberg to help overcome the negative fallout from the Edsel fiasco. He charged Ford $50,000 for a foolproof P.R. plan, and after three days submitted it in person to the board. Sonnenberg looked the breathless executives in the eye and intoned, “Do nothing.” With that, the dapper publicist pocketed his check and walked out.

Ik vermoed dat beloningskwesties weinig invloed hebben op de reputatie van de onderneming of het imago van de CEO over langere tijd. Wel kan een versterkend effect optreden zoals bijvoorbeeld bij de energiereuzen. Hier is sprake van topbeloningen, nota bene geaccordeerd door de aandeelhouders de gemeenten en provincies, terwijl tegelijkertijd de klanttevredenheid te wensen over laat. Hier verdient de CEO veel geld, terwijl hij het niet verdient als we de klanttevredenheid er naast leggen.

Richard, mag ik je verleiden om naast boeksuggesties, welke zeer welkom zijn. Een gastcolumn over jouw favoriete boek in deze kwestie te schrijven? Ik waardeer je feedback en zou graag meer vernemen over ‘integratie van economische logica én principes als integriteit, geloofwaardigheid, waarde, houdbaarheid en zingeving’.

Goed dat je enthousiast bent over dat boek. Ik heb het al eens gelezen en waardeer het. Ik kan me vinden in Van Riel’s stelling dat je pr moet toespitsen op je “key audience”. Eerlijk gezegd lijken me in de topsalarissendiscussie niet de aandeelhouders of de raden van bestuur je key audiences te zijn; die hebben doorgaans immers weinig moeite met het toewijzen van topsalarissen. En de pers is sowieso geen audience maar een podium waar ondernemingen en topverdieners zichtbaar kunnen worden voor hun audience. Key audiences zijn hier dan veel eerder de groepen die door een negatief beeld de topsalarissen willen beperken, zoals politici en, in samenhang daarmee, grote groepen burgers. Die zou je volgens mij voor je ideeën willen winnen, toch? Daarom hoopte ik je te kunnen verleiden tot het verzinnen van argumenten die ook het andere kamp in hun ziel raken.

Naast het boek van Van Riel ken ik nog zo wat boeken, deels van auteurs met een wat andere invalshoek. Zo blijkt het mogelijk om sterke imago’s te vormen die niet alleen zijn gebouwd op economische logica, maar op een integratie van economische logica én principes als integriteit, geloofwaardigheid, waarde, houdbaarheid en zingeving – principes waarmee je voorstanders én tegenstanders van topsalarissen kunt raken. Topverdieners die deze principes hanteren, doen het volgens een veelgelezen boek vaak uitstekend: naast hun zeer hoge inkomen genieten ze respect en vertrouwen in hun key audiences en mede daardoor zitten ze extra stevig in hun zadel. Als je interesse hebt noem ik je graag wat boektitels.

Talent heeft zijn prijskaartje. Een goede voetballer of golfer of schilder of ziekenhuisdirecteur of bestuurder; hebben één ding gemeen, ze hebben talent. En ze zijn bereid dit talent voor een groter doel uit te nutten, met imago en burn-out risico’s voor de talentdrager. Dit groter doel vertaalt zich in betere producten voor de klanten (de concurrent houdt ze scherp), hogere aandeelhouderswaarde, meer werkgelegenheid (Numico 13.000 mensen), maatschappelijke verantwoord ondernemen (staat nu nog in de kinderschoenen, maar hier ontkomen we en ze niet aan), heel veel belastinginkomsten voor de staat, innovatieve bedrijfsvoering en prima opleidingsplaats voor jong talent.

Hiermee zijn eigenlijk alle vragen beantwoord, behalve de stelling van Simon; geef de € 80 miljoen (de hele beloning van Jan Bennink), in de vorm van product korting terug aan de klanten. Numico produceert ongeveer 2,2 miljard producten per jaar, dat levert in de afgelopen 5 jaar (Bennink’s periode) ruim 10 miljard producten op. Tien miljard gedeeld door 80 miljoen beloning, levert een product voordeel van € 0,003 (1/3 cent) voor elke klant op.

Bart van Oosterhout van Intermediair heeft een goede aanvulling gegeven op het artikel ‘Openbaarheid beloningen topbestuurders leidt tot afgunst’ Bart schrijft o.a. ‘de veertig miljoen die Bennink’s beloning het Rijk oplevert staat ruwweg gelijk aan het bedrag dat het kabinet volgend jaar wil uittrekken voor verbetering van de thuiszorg of om de wachtlijsten in de jeugdzorg terug te dringen’.

Lees hier het hele artikel:
http://www.replytoall.nl/corporate-communicatie/openbaarheid-beloningen-topbestuurders-leidt-tot-afgunst/