Hebben banken een DNA, is er sprake van een homogene cultuur of is er alleen een wisselend imago?

De handel is door de eeuwen heen weinig veranderd. Vraag en aanbod ontmoeten elkaar op marktplaatsen. Vroeger

 ‘handje klap’ van vandaag door digitale netwerken. Al heel lang zijn er banken die de handel faciliteren, soms als Boerenleen bank, soms als dedain instituut. Nu er een grote banken schoonmaak (faillissementen, overnames en staatsreddingen) plaatsvindt, zal er weer eerlijke handel kunnen worden gedreven, mits er maar genoeg aanbieders met een redelijke mate van diversiteit overblijven. De vriendjes bij de toezichthouders en in de politiek zullen weldra worden gekuist. De cultuur van ondernemingen lijkt op een DNA. Welke banken hebben een sterkt DNA?

De crisis begon ruim een jaar geleden met het faillissement van Lehman Brothers in de VS. De beelden van medewerkers die persoonlijke eigendommen in kartonnen dozen naar buiten droegen staan nog in ons geheugen gegrift. Het was het startsein voor de kredietcrisis, de crisis na de Internet Bubble en de grootste na de crisis van 1929. Inmiddels zijn er wereldwijd meer dan 1000 banken failliet of overgenomen, waaronder grote namen als Bear Stearns, Merrill Lynch, Fortis, IndyMac etc.

banken cultuur

Bij Lehman werden naast persoonlijke bezittingen, parapluis, BlackBerries, en andere trivia meegenomen. De medewerkers van ABN AMRO en ING kwamen vooral in het nieuws door naar de rechter te gaan om de beloofde bonussen op te eisen. De HBU medewerkers wachten als makke schapen af wie de nieuwe herder wordt; Deutsche, ABN of een Russische bank. De rest van de banken, verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen proberen in de luwte te blijven. De medewerkers van deze instituten volgen gedwee. Er zijn maar twee banken met ruggengraat die fier strijden voor hun banen en hun klanten; de DSB en de RABO. Ook wel de Prooi en de Gier.

De DSB is een echte paling soap. De spelers glijden om elkaar heen en de verantwoordelijkheid glipt weg. Een parlementaire enquête is het enige middel om de geschiedschrijving te honoreren en de schuldigen ter verantwoording te roepen. Maar de macht regeert en Wellink en Bos dreigen deze dans te ontspringen. Tenzij Bos; Wellink later offert; dat heet dan in goed overleg en vanwege ‘pijn’ aan zijn knie zal Wellink het werk neerleggen.

Wie door de soap heen kijkt ziet een schare van bijna twee duizend zeer betrokken medewerkers. Ze zijn overal; Pauw en Witteman, de rechtbank en op het werk (terwijl er geen werk meer is). Ze voelen mee met hun leider, de klanten, de gedupeerden en zijn natuurlijk ook bevreesd voor hun baan. Waar ziet men zo’n sterke cultuur heden ten dage nog?

Welke onderneming zou niet zo’n leider als Dirk Scheringa wensen met al zijn narcistische kenmerken op de koop toe. Een leider die gedragen wordt door zo’n hechte club van medewerkers. Scheringa; de Nederlandse Jack Welch kan altijd nog een boek over zijn bank gaan schrijven; met de titel ‘Loosig’. Menig cultuur onderzoeker zal deze DSB cultuur nog lang bestuderen. Daarom is het bijzonder dat RABO deze vrienden club niet overneemt, de RABO is de enige andere bank met een sterke cultuur en reputatie. De reputatie van DSB is al langer geleden teloor gegaan. De communicatie specialisten (een klein onervaren corporate communicatie team en voormalig politieagent Wilitink als gatekeeper) waren ook niet voldoende geëquipeerd om de Raad van Bestuur en de reputatie te managen.

De echte live DSB paling soap, laat helaas weinig ruimte voor een nieuw prooiboek van Jeroen Smit; met de titel; ‘De wolf in schaapskleren’.

 

Door Christian ter Maat; Directeur Carevolution; organisatie & managementadvies. Strategie, fusies & overnames, reputatiemanagement en veranderadviseur. Recente adviesopdrachten; in de leisure-, zorg-, retail-, vergrijzings-, food- en onroerend goed sector.


© Copyright 2009 Carevolution

Stuur door naar een relatie

3 reacties op “Hebben banken een DNA, is er sprake van een homogene cultuur of is er alleen een wisselend imago?”

  • Er zijn overigens al eerder handelsoorlogen te verwachten. De eerste schermutselingen vinden al plaats. De kredietcrisis heeft de situatie op het wereldtoneel in enkele jaren tijd veranderd. Helaas is de situatie zo snel veranderd dat de wereldspelers noodgedwongen uit hun rol zijn gevallen omdat het publiek de rolverdeling niet meer accepteert. Het publiek eist een herschikking.

    China heeft jarenlang de tekorten op van de Amerikaanse overheid kunnen financieren omdat ze daarmee de ‘fabriekshal’ van het Westen konden blijven. Goedkope arbeidskrachten werken voor een luttel bedrag om consumentengoederen te produceren voor het Westen. Per slot van rekening zijn wij geen fabrieksarbeiders, maar hebben wij de klasse om onszelf te overstijgen met een diensteneconomie. Dit ging goed totdat de ‘kredietcrisisregisseur’ aan de bel trok met de mededeling: ‘Het kan zo niet langer’.

    Wereldwijd komen trekken arbeiders aan de bel. Het electoraat roert zich. In Duitsland strijdt men tegen GM en in Amerika wil men iets doen aan de oplopende werkloosheidscijfers. China vreest sociale onrust.

    Nu het publiek een gedragsverandering eist van de hoofdrolspelers hebben degenen die aan hun nieuwe rol moeten wennen tijd nodig om zich te bekwamen in hun nieuwe rol. Het publiek gunt hen deze tijd niet. Alleen met het instellen van een noodmaatregel kan het publiek tevreden worden gehouden. Het instellen van invoerheffingen is zo’n noodmaatregel.
    Christian ter Maat zaterdag 7 november 2009, 13:45

    Hebben banken een DNA, is er sprake van een homogene cultuur of is er alleen een wisselend imago?

    De handel is door de eeuwen heen weinig veranderd. Vraag en aanbod ontmoeten elkaar op marktplaatsen. Vroeger

    Lehman Brother medewerker vlucht!
    ‘handje klap’ van vandaag door digitale netwerken. Al heel lang zijn er banken die de handel faciliteren, soms als Boerenleen bank, soms als dedain instituut. Nu er een grote banken schoonmaak (faillissementen, overnames en staatsreddingen) plaatsvindt, zal er weer eerlijke handel kunnen worden gedreven, mits er maar genoeg aanbieders met een redelijke mate van diversiteit overblijven. De vriendjes bij de toezichthouders en in de politiek zullen weldra worden gekuist. De cultuur van ondernemingen lijkt op een DNA. Welke banken hebben een sterkt DNA?

    Lees het hele artikel op: http://www.replytoall.nl/corporate-communicatie/hebben-banke n-een-dna-is-er-sprake-van-een-homogene-cultuur-of-is-er-alleen-e en-wisselend-imago/
    Arnoud zaterdag 7 november 2009, 15:33

    Beste Christian,

    ‘De handel is door de eeuwen heen weinig veranderd. Vraag en aanbod ontmoeten elkaar op marktplaatsen.’ Het lijkt erop dat de DNA-structuur wel degelijk is veranderd. Aan de twee ketens, de rol van geldverstrekker en het ontvangen van spaargeld, is een derde keten toegevoegd, namelijk het op eigen rekening handelen of beleggen in bijvoorbeeld verpakte hypotheekproducten. Dit is naar mijn idee het startsein geweest van de kredietcrisis. Het omvallen van Lehman Brothers is hier slechts een aansprekend uitvloeisel van.

    Gisteravond vertelde iemand me dat hij een enorme zak met geld, net op tijd gered van de DSB Bank, niet in veiligheid kon brengen bij de Rabobank. Ze wilden het niet hebben, tenzij de betrokkene een betaalrekening wilde openen en al het betalingsverkeer via deze betaalrekening wilde laten verlopen. Met stijgende verbazing heb ik naar zijn verhaal geluisterd. Ik kon het niet geloven, totdat ik uiteindelijk maar één verklaring kon vinden, namelijk: ‘Het is goedkoper om bij de ECB te lenen’. Het moet niet gekker worden!
    Christian ter Maat zaterdag 7 november 2009, 15:51

    Het handelen in verpakte hypotheek producten, daar is niets mis mee, het wordt pas lastig als de producten in het mandje onder de maat zijn. De hypotheekadviseurs in, met name de US, verkochten hypotheken aan mensen die het niet konden veroorloven, maar met de hoop op de waardestijging van het huis zou het net kunnen. De hypotheekadviseur werd beloond op provisie basis, de huiseigenaar wilde ruimer en luxer wonen en de huizenbubble zat aan het kookpunt; dat was de trigger voor de kredietcrisis.

    M.b.t. de RABO; de RABO heeft een overschot aan spaargeld en leent dat geld uit aan de ECB voor minder dan ze het lenen van de spaarders, dus dat is een verliespost voor de RABO. Maar als ze een duurzame relatie kunnen aangaan met een nieuwe klant hebben ze dat verlies er graag voor over. Het tijdelijk parkeren van geld om vervolgens weer weg te gaan is geen duurzame bankactiviteit.
    Arnoud zaterdag 7 november 2009, 15:57

    Ik betwijfel of de RABO een overschot heeft aan spaargeld. Immers, men zit heel diep in de agrarische sector en eveneens in de scheepvaartsector. Beide sectoren, en aanverwante industrieën, kampen met grote problemen. De tijd zal het leren 🙂
    Christian ter Maat zaterdag 7 november 2009, 16:05

    Beste Arnoud, Dat overschot is er zeker. Kijk maar eens op:

    http://beleggen.blog.nl/tag/rabobank
    http://www.koersalarm.nl/index.php?MOD=297&ArticleId=145551

    Ook de triple AAA status van de RABO (enige bank in NL) wordt voor een deel beoordeelt aan de hand van solvabiliteit en liquiditeit.
    Arnoud zaterdag 7 november 2009, 16:21

    Haha, daar kan ik niet omheen (lol). Het wordt een sprankelende discussie. Ik twijfel geen moment aan de kredietstatus. Laten we dat voorop stellen. Maar hoe verklaar je dan de aanzwengelende kritiek van het MKB over de gebrekkige kredietfaciliteiten? Volgens mij is de RABO behoorlijk vertegenwoordigd in het segment van het MKB. Of zie ik dat verkeerd?

    Daarnaast is een compliment voor de RABO op zijn plaats. Ze hebben de aflossing van schulden van verschillende bedrijven uit bovengenoemde sectoren op de lange termijn geschoven. In jou, overigens goed leesbare, column schrijf je over het feit dat de RABO fier strijdt voor hun klanten. Waarom dan geen kredietverlening? Persoonlijk, en dat is echt persoonlijk, heeft de RABO echt wel problemen met hun beleggingen in de VS. Per slot van rekening hebben alle partijen hier last van.
    Jaap Bloem zaterdag 7 november 2009, 16:57

    @Christian: de lui die banken herstructureren, zien zichzelf als hartchirurg. Las het laatst bij Abigail Hofman van Euromoney:

    Bankers like to think of themselves as entrepreneurs and when the leveraged finance market died many specialists were reborn as restructuring professionals. […]
    Restructuring is the antithesis of commoditized business. Essentially, you are saving someone’s life and the price for such a service is probably inelastic and immaterial. In addition, relationships forged in war are never forgotten. Thus the restructuring firm is likely to receive ancillary business like capital-raising and debt-issuance mandates. “Good restructuring practitioners are like heart surgeons,” Babcock mused.

    Wat uit dit citaatje ook blijkt is dat het old boys banking network een mycelium is dat zich niet laat uitroeien. En Rabobank – die staat er naar eigen zeggen aldus voor:

    As a result of lower levels of activity among our clients in the second half of 2009, growth in lending is likely to level off further. In addition, bad debt costs are expected to continue to be higher than the long-term average. Interest income at local Rabobanks came under severe pressure owing to fierce competition in the Dutch savings market.

    Verklaart voor een deel de story die Arnouds oren gisteravoind deden tuiten.
    Christian ter Maat zaterdag 7 november 2009, 17:09

    Bij de RABO is het ook; stil zitten als je geschoren wordt. Op de langere termijn zijn commodities een goede belegging, denk aan koper, staal maar ook agrarische capaciteit. Als er meer mensen komen en meer welvaart komt, stijgt de vraag naar voeding. Nu levert de agrarische sector te weinig op, zie het melksubsidie debacle.

    Kredieten kunnen globaal in twee categorieën worden verdeeld MKD en bonds van beursgenoteerde ondernemingen. Bij die tweede groep zijn het banken die regulier lenen aan die bedrijven en de bondholders (=investeerders, maar ook banken). Het vordeel is dat beiden, first in line zijn, bij een faillissement maar ook bij uitkering van aflossing en rente. M.a.w. de aandeelhouders nemen wat erover blijft aan dividend. Tevens zijn deze bonds en leningen hoog gewaardeerd met rentes en coupons van 7-15%. Dus een hoog rendement met laag risico.

    Bij het MKB is het net andersom; veel risico en laag rendement. De gemiddelde leeftijd van een onderneming is minder dan 20 jaar, volgens sommigen zelfs minder dan 12 jaar. RABO heeft behoorlijk veel MKB kredieten (mogelijk relatief het hoogste % in NL?) uitstaan en geeft ze nog steeds. Als een ondernemer een goede propositie heeft met relatief laag risico is er altijd geld aan te trekken. Geld; is een markt en vloeit daar waar risico laag is en rendement hoog. Die markt is nu even wat krapper. Die ondernemers die in slecht vaarwater zitten moeten niet de bank of de kredietcrises de schuld geven, maar hun propositie en bedrijfsvoering eens tegen het licht durven houden!

    Zie ook;
    The average life expectancy of companies, and found that across the Northern Hemisphere, average corporate life expectancy was well below 20 years. Only the large companies we studied, which had started to expand after they survived infancy–during which the mortality rate is extremely high–continued to live on average another 20 to 30 years.

    lees verder op MarketingFacts; http://www.marketingfacts.nl/berichten/20091106_economisch_weerbericht_56_zo_staan_we_er_dus_voor/

  • […] out another loan). Hence there is no investment/growth capital available to entrepreneurs; hence no work for bankers and less turnover/profits for banks. A downward spiral for […]

  • […] het imago van de Rabobank heeft na het Libor-schandaal een behoorlijke deuk opgelopen en ook na de schandalen in de […]

Reageer

(zal niet zichtbaar zijn)

Als u uw reactie geplaatst heeft kunt u de reactie nog 30 minuten aanpassen. Klik hiervoor op "Bewerk reactie".

Vorige artikel:
Volgende artikel:

Laatste reacties